مناجات

خدايا : به من قدرت تحمل عقيده مخالف را ارزاني كن .

خدايا: مرا همواره ، آگاه و هوشيار دار،تا قبل از شناختن درست كسي با فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم.                                                         

     خدايا: شهرت،مني را كه :مي خواهم باشم ،قرباني مني كه مي خواهند باشم ، نكند.

 خدايا: به من تقواي ستيز بياموز  ، تا در انبوه مسئوليت ، نلغزم و از تقواي برهيز مصونم دار.

خدايا : خود خواهي را چندان در من بكش ، يا بر كش ،تا خودخواهي ديگران را احساس نكنم، و از آن در رنج نباشم.

خدايا: به من صبر  در نوميدي ؛ رفتن  بي همراه جهاد بي سلاح ؛كار بي بِاداش

 

؛فداكاري  در سكوت ؛ دين بي دنيا؛عظمت  بي نام  ؛  خدمت  بي نان ؛ ايمان  بي

 

ريا ؛خوبي  بي نمود ؛ ؛مناعت  بي غرور ؛عشق بي هوس؛  تنهايي در انبوه

 

جمعيت ؛ دوست داشتن بي آنكه دوست بداند؛ روزي كن .        دکتر شریعتی                                                        

 

       گرد آورنده:حبیبی                                                                                                                                   

 

 

                                          ناسزا گویی در کودکان

امروزه‌ بسياري‌ از والدين‌ نگران‌ بددهاني‌ يا بدزباني‌ فرزندانشان هستند و از خود مي ‌پرسند كه‌ آنها اين‌ صحبت ها را چگونه‌ ياد گرفته ‌اند؟ چرا اين‌ اتفاق‌ براي‌ فرزند ما افتاده؟ آيا خودمان‌ مقصر بوده‌ايم؟ جمعي‌ از والدين‌ مي‌ گويند، ما كه‌ اين‌ حرف هاي‌ زشت‌ را بر زبان‌ نمي‌ آوريم، پس‌ چگونه‌ فرزندمان‌ چنين‌ حرف هايي‌ مي‌ زند؟! در نهايت‌ نيز اين‌ سؤال‌ برايشان‌ مطرح‌ است‌ كه‌ چه‌ بايد كرد تا كودك‌ اين‌ عادت‌ ناپسند را ترك‌ كند. در اين‌ نوشتار به‌ علل‌ اصلي‌ بدزباني‌ و راه‌ حل هايي‌ براي‌ رفع‌ آن‌ اشاره‌ شده‌ است.

  علت‌ اصلي‌ ‌ ناسزاگویی

- يادگيري‌ از طريق‌ والدين‌

- يادگيري‌ از طريق ‌دوستان و بچه‌هاي‌ ديگر

-بد آموزی بوسیله فیلم

- بيان‌ نوعي‌ اعتراض‌

- رسيدن‌ به‌ خواسته‌ ها و اهداف‌

- تشويق ‌شدن‌

- ناکامی‌  و افسردگی.

مسلماً با شناسايي‌ علت‌ رفتار نادرست، مي‌توانيم‌ در رفع‌ آن‌ موفق‌ تر عمل‌ كنيم:

۱ . چنانچه‌ اين‌ گونه‌ رفتار از والدين‌ سرچشمه‌ گرفته‌ باشد، بايستي‌ والدين‌ به‌ طور جدي‌ آموزش‌ داده‌ شوند تا خود را كنترل‌ كنند و چنين‌ رفتاري‌ را حداقل‌ در حضور فرزند انجام‌ ندهند. در ضمن‌ لازم‌ است‌ به‌ كودك‌ گفته‌ شود كه‌ اين‌ رفتارها درست‌ نيست‌ و اگر هم‌ از والدين‌ سر زده، آنها اشتباه‌ كرده‌اند و ديگر تكرار نخواهد شد. به‌علاوه توصيه‌ مي‌ شود اگر پدر و مادر چنين‌ رفتاري‌ را مرتكب‌ شدند، به‌ اشتباه‌ خود اعتراف‌ كنند و حتي‌ از فرزند عذرخواهي‌ نمايند.

۲ . اگر دوستان‌ يا بچه ‌هاي‌ ديگر عامل‌ بدزباني‌ كودك‌ باشند، بايستي‌ او را از اين‌ افراد دور كنيم‌ و به‌ جاي‌ آنها دوستان‌ خوب‌ و مؤدب‌ را جايگزين‌ نماييم.

۳ . در انتخاب‌ فيلم ها دقت‌ كنيم‌ و چنانچه‌ فيلمي‌ مناسب‌ سن‌ كودك‌ نيست، شرايطي‌ فراهم‌ آوريم‌ كه‌ او فيلم‌ را نبيند.

۴ . به‌ اعتراضات‌ كودك‌ گوش‌ دهيم‌ و دقيقاً توجه‌ كنيم‌ كه‌ او چه‌ مي ‌گويد و نسبت‌ به‌ چه‌ چيز اعتراض‌ دارد. دادن‌ يك‌ كمك‌ فوري‌ به‌ كودك‌ در چنين‌ شرايطي‌ بسيار مهم‌ است. روشهای سختگیرانه والدین، اعتراض‌ شديد فرزند را به‌ همراه‌ دارد.

۵ . هرگز كودك‌ نبايد به‌ اين‌ وسيله‌ به‌ خواسته ‌اش‌ برسد؛ بلكه‌ بايستي‌ به‌ او فهماند، چنانچه‌ دست‌ از اين‌ نوع‌ رفتار بردارد و حتي‌ از اين بابت عذرخواهي‌ كند، به‌ خواسته‌ اش‌ خواهد رسيد.

۶ . هرگز با شنيدن‌ حرف هاي‌ زشت‌ كودك‌ به‌ او نخنديم، بلكه‌ اخم‌ كنيم‌ و خود را از وي‌ دور سازيم. با اين‌ روش‌ به‌ او نشان‌ مي‌ دهيم‌ كه‌ رفتار پسنديده‌اي‌ نداشته‌ است.

۷ . چنانچه‌ فرزند ناکامی‌  و افسردگي‌ دارد، بهتر است‌ فرصتي‌ فراهم‌ كنيم‌ تا او موفقیت  ، شادی و نشاط را تجربه‌ كند. در چنين‌ مواردي‌ بايستي‌ به‌ درمان‌ حالات‌ افسرده ‌وار او بپردازيم.

-         علاوه‌ بر توجه‌ به‌ نكات‌ گفته‌ شده، والدين‌ مي ‌توانند با استفاده‌ از روش‌ «يادگيري‌ وسيله ‌اي» ، در جهت‌ رفع‌ عادت‌ بدزباني‌ در كودكان‌ برآيند. به‌ اين‌ ترتيب‌ كه‌ هر وقت‌ كودك‌ رفتار ناپسند از خود نشان‌ نداد، به‌ او جايزه‌اي‌ بدهند و به‌ طور مشخص‌ بگويند «اين‌ پاداش‌ به‌ اين‌ علت‌ بود كه‌ امروز حرف هاي‌ زشت‌ بر زبان‌ نياوردي‌ و بچه‌ مؤدبي‌ بودي…» با اين‌ روش، او مي‌فهمد كه‌ رفتار ناپسند پاداش‌ نمي ‌گيرد، بلكه‌ موجب‌ اخم‌ و قهر والدين‌ است؛ برعكس‌ رفتار مؤدبانه‌ او تشويق‌ و تأييد مي ‌شود.

 

                                                                                                                                                                                                                          گرد آورنده:حبیبی

انواع خانواده از نظر تربیت کودک

                        الف  - خانواده خشك و سخت گير
                         1 -  پدر و مادر ها با بچه ها همان طور رفتار مي كنند كه
                        والدين خودشان رفتار كرده اند.
                         2 -  تصميم گيري با يكي از والدين  خصوصا پدر  انجام مي
                        گيرد. معمولا پدر خانواده حاكم بر رفتار و اعمال فرزندان
                        است و هيچ يك از اعضاي خانواده اجازه اظهار نظر ندارند
                         3 - والدين چنان رفتار مي كنند كه فرزندان مي آموزند حق
                        هيچ گونه ابراز عقيده اي را - حتي در مواردي كه مي تواند
                        مانع از بروز بعضي مشكلات براي خانواده گردد - ندارند.
                         4 - اگر فرزندان از فرمان والدين اطاعت نكنند ‍ ، والدين
                        آنان ناراحت  ، خشمگين و آزرده خاطر مي شوند.
                         5 - فرزندان جرات سئوال كردن در مورد انجام دادن يا انجام
                        ندادن كارها را ، از والدين خود ندارند.
                         6 - والدين بر رفتا و كارهاي فرزندان خود كنترل شديد
                        دارند و همه تصميمات را شخصا اتخاذ مي كنند.
                         7 - والدين دليلي را - براي دستوراتي كه صادر مي كنند -
                        براي فرزندان خود ارائه نمي دهند و از آنان مي خواهند بدون
                        چون و چرا از اين دستورات اطاعت كنند.
                         8 - نسبت به رعايت نظم و انضباط  ،‌ ارزشي افراطي قايل
                        هستند و والدين توانايي تحمل هيچ گونه بي نظمي را از طرف
                        فرزندان خود ندارند.
                         9 - به سخنان كودكان خود  گوش نمي دهند و اگر هم سخني را
                        بشنوند براي آن است كه با آن مخالفتي را نشان دهند.
                         10 - در مواردي كه فرزندان خود را نصيحت يا آنان را از
                        انجام دادن كاري منع مي كنند ،‌ دليل خاصي را ارائه نمي
                        دهند.
                         11 - براي تصميات فرزندان خود ،‌ حتي اگر اين تصميمات
                        معقول و مستند باشد ،‌ احترام قائل نيستند.
                         13 - معتقدند كه چون سن ‍، تجربه و دانش آنان بيشتر از
                        فرزندانشان است ‍، بنابراين ، حق دخالت در همه امور و حتي
                        در خصوصي ترين كارهاي فرزندان خود را دارند.
                         14 - برخورد آنان با فرزندان خود احترام آميز نيست و حتي
                        از تحقير فرزندان خود در حضور ديرگان نيز ابايي ندارند.
                         15 - غالبا نيازهاي عاطفي كودكان ارضاء نمي شود.
                         16 - ممكن است كه والد ضعيف در چنين خانواده اي با كودكان
                        ائتلاف كند در چنين حالتي ارزش هر دو والد نزد كودك شكسته
                        مي شود . اگر بنا باشد يكي از والدين به عنوان منبع قدرت
                        خانواده آسيب ببيند مي توان تصور كرد والد ديگر نيز ارزش
                        پيشين خود را نخواهد داشت.
                         17- چنين كودكاني احتمالا جذب گروه هاي بيرون شده و با
                        عزت نفس پائين كه دارند دچار بزهكاري مي شوند. 
                         18 - بسياري از اين والدين ممكن است به خاطر كمال گرايي
                        كه دارند ، كودكان را تحت فشار قرار دهند و از آنها
                        بالاترين انتظارات را داشته و پيوسته به شكل نوين بر آنها
                        سخت گيري كرده و برنامه هاي سخت گيرانه برايشان تدارك
                        ببيند.
                         19 - احتمال دروغ گويي و ريا كاري در كودكان چنين خانواده
                        هايي به علت ترس از تنبيه و سرزنش افزايش مي يابد.
                         20 - چنين كودكاني به علت اينكه مرتبا علايقشان سركوب شده
                        و موجب تحقير قرار گرفته اند و همچنين ديگران براي
                        اموراتشان تصميم گرفته اند ،‌ از خلاقيت كمي برخوردارند .
                        اگر چه ممكن است به علت سخت گيري والدين از نظر آموزش بعضي
                        از مهارتها ، پيشرفتي كرده باشند.
                         21 - اضطراب ،‌ افسردگي ،‌ همچنين وسواس و كمال گرايي ،‌
                        نا اميدي و بسياري از مشكلات رواني ممكن است دامنگير
                        كودكان خانواده هاي سخت گير گردد.
                         22 - غالبا والدين سخت گير ، خود را منطقي نيز تصور مي
                        كنند. و براي هر كارشان دليل تراشي مي كنند. ولي غير
                        مستقيم به خاطر سختي گيري آنهاست كه كودكان فرمانشان را
                        اجرا مي كنند نه منطقشان.
                          
                        ب )‌ خانواده سهل گير و آسان گير
                         1 - پدر و مادر به دنبال نيازهاي ارضاء نشده خودشان
                        هستند. دنبال جواني و نوجواني و دل مشغولي هاي خود هستند.
                         2 - به امر تربيت و ارضاء نيازهاي جسمي و رواني كودك نمي
                        پردازند و چون آسانگير هستند ،‌ براي خاموش كردن صداي بچه
                        ،‌ هر چه كودكشان از آنها مي خواهد ، آنها انجام مي دهند .
                        لذا كودك پرتوقع تربيت مي شود.
                         3 - هدفها و انتظارات برايشان روشن نيست و به همين دليل ،
                        در تربيت فرزندان خود از روش  ، فلسفه يا ديدگاه خاصي
                        پيروي نمي كنند.
                         4 - هيچ نوع كنترلي بر رفتار فرزندان خود ندارند و آنان
                        را كاملا آزاد مي گذارند تا به هر نحوي كه خود مايل هستند
                        ‍،‌ شيوه هاي خاص زندگي خود را انتخاب و به كار گيرند.
                         5 - هيچ نوع انتظار و توقع خاصي از فرزندان خود ندارند و
                        فرزندان نيز به نوبه خود مي آموزند كه والدين نبايد از
                        آنان انتظار خاصي را داشته باشند.
                         6 - نسبت به رفتار فرزندان خود ‍،‌ حتي در مواردي كه مورد
                        آزار و اذيت خود آنان و ديگران قرار مي گيرند ‍،‌ توجه خاص
                        نشان نمي دهند و در اين موارد ، بي تفاوت عمل مي كنند.
                         7 - اگر فرزندان خانواده از دستورات آنان اطاعت نكنند ،
                        ناراحت نمي شوند و چنان رفتار مي كنند كه گويي عدم اطاعت
                        از دستورات والدين امري طبيعي ، عادي و متداول است.
                         8 - در پاداش دادن - وقتي از فرزندان رفتار پسنديده اي سر
                        مي زند - يا تنبيه آنان - در هنگامي كه كار خلاف از آنان
                        سر مي زند - اهمال مي كنند و بي تفاوت هستند (‌به ياد
                        داشته باشيم كه منظور از تنبيه كردن در معناي روانشناختي
                        آن ،‌ محروم كردن فرزند از پاداش است و تنبيه بدني مورد
                        نظر نمي باشد).
                         9 - شيوه هاي رفتاري والدين چنان است كه در فرزندان
                        اعتماد لازم را نسبت به آنان ايجاد نمي كند.
                         10 - نسبت به تكاليف و نمرات درسي فرزندان خود توجه نشان
                        نمي دهند و علاقه اي نيز به همكاري با معلمان و مديريت
                        مدرسه محل تحصيل آنان ندارند.
                         11 - آنچه را كه فرزندان اراده كنند يا بخواهند ، براي
                        آنان تهيه مي كنند و در اين مورد ،‌ سليقه خاصي را اعمال
                        نمي كنند.
                         12 - هيچ گونه تلاش خاصي را در زمينه استقلال فرزندان خود
                        انجام نمي دهند و چنانچه يكي از فرزندان شديدا به آنان
                        وابسته باشد ،‌ كار خاصي را در زمينه كاهش اين نوع وابستگي
                        كه بعدا براي آنان مشكل ساز خواهد بود ،‌ انجام نمي دهند.
                         13 - نظم و ترتيب را در محيط خانواده رعايت نمي كنند و از
                        فرزندان خود نيز انتظار خاصي در اين زمينه ندارند.
                         14 - فرزندان خود را براي انجام هر كاري آزاد مي گذارند و
                        حتي در مواردي كه مداخله آنان لازم به نظر مي آيد ، دخالت
                        نمي كنند.
                         15 - اين بچه ها چون در زندگي با موانع مواجه نشده است ،‌
                        لذا وقتي وارد جامعه مي شود به خاطر عدم تجربه كافي ، زود
                        تسليم ميشود و شكننده هست.
                          
                        ج ) خانواده گسسته يا خانواده پريشان
                         در اين خانواده ها بعلت اختلاف بين والدين ، معمولا به
                        صورت قهر و آشتي به سر مي برند كه تاثير منفي روي كودكان
                        مي گذارد
                         2 - گاهي كودك به عنوان قاضي در نظر گرفته مي شود و گاهي
                        قرباني يكي از طرفين مي گردد
                         3 - كودك علاوه بر اينكه نيازهاي رواني و جسمانيش ارضاء
                        نمي گردد ،‌ بتدريج الگوهاي پرخاشگري را مي آموزد . (‌
                        كودكاني كه بدون مقدمه بچه هاي ديگر را مي زند)
                         4 - ميزان ارزش و احترامي كه هر يك از افراد خانواده براي
                        خود قائل هستند ‍ ، ناچيز است
                         5 - چهره افراد خانواده غالبا عبوس و افراد خانواده
                        معمولا غمگين ‍، گرفته ‍،‌ افسرده و بي احساس به نظر مي
                        آيند
                         6 - گوش افراد خانواده براي شنيدن خواسته هاي يكديگر
                        سنگين است و صداي آنان يا بلند و خشن و گوشخراش است و يا
                        به اندازه اي آرام و نجوا مانند است كه به سختي قابل شنيدن
                        مي باشد
                         7 - نشانه دوستي و صميمت در بين افراد خانواده كم است و
                        در مواردي حتي از وجود يكديگر نيز بي اطلاع هستند
                         8 - شوخي هاي افراد خانواده با يكديگر در بيشتر اوقات
                        گزنده ‍،‌ بيرحمانه و مبتني بر قساوت قلب است
                         9 - بزرگترهاي خانواده تا آن ميزان سرگرم امر و نهي كردن
                        و دستور دادن به كوچكتر ها هستند كه براي مثال پدرو مادر
                        هرگز نمي فهمند فرزندان آنان داراي چه ويژگيهاي شخصيتي
                        هستند
                         10 - فرزندان خانواده كمتر از وجود پدر و مادر خود به
                        عنوان دو انسان بالغ ‍ ،‌ فهميده ،‌ باشعور ،‌ اصيل و دوست
                        داشتني ،‌ بهره مند مي شوند
                         11 - پدر و مادر براي احترازو دوري از يكديگر ، آن چنان
                        خود را مشغول كارهاي خارج از محيط خانواده مي كنند كه گويي
                        تنها وظيفه آنان كار كردن و تامين مايحتاج زندگي است
                         12 - افراد خانواده ، احساس تنهايي و بي ياور بودن مي
                        كنند و به اين باور مي رسند كه بيچاره و نگون بخت هستند و
                        در واقع نوعي درماندگي آموخته شده را تجربه مي كنند
                         13 - افراد خانواده غالبا تكانشي عمل مي كنند ‍ ،‌ عصبي
                        هستند ، احساس گناه و تقصير مي كنند يا بر عكس ‍ ،‌ احساس
                        مي كنند مورد ظلم و ستم قرار گرفته اند و براي جبران اين
                        احساس گاه با يكديگر رفتاري بسيار خشونت آميز و غير انساني
                        نشان مي دهند
                         14 - افراد خانواده براي كنترل امورغير ممكن ،‌ تلاش
                        فراوان مي كنند و هرگز متوجه نمي شوند كه انجام بعضي از
                        خواسته هاي آنان به وسيله طرف مقابل ‍، غير ممكن است
                         15 - افراد خانواده گاه گرفتار مشكل كمال طلبي مي شوند و
                        در اين راه ،‌ هم خود متحمل فشارهاي رواني زياد مي شوند و
                        هم بر افراد ديگر خانواده فشارهاي فزاينده اي را مي آورند
                         16 - افراد خانواده حالت اصطلاحا نهايت نگري دارند. و در
                        نظر آنان همه پديده هاي عالم در دو حد يك طيف هستند و هر
                        پديده ‍ ، شي ، صفت ،‌ مفهوم يا سفيد است يا سياه - يا خوب
                        است يا بد - يا زيان آور است يا سودمند - يا دوست داشتني
                        است يا غير دوست داشتني - لذا هيچ حد واسطي را در نظر نمي
                        گيرند
                         17 - وابستگي افراد خانواده با يكديگر نا سالم است و در
                        اين موارد يا نسبت به احساسات ، خواسته ها و نيازهاي خود
                        بي توجه هستند يا خود را مركز و محور عالم به حساب مي
                        آورند و خود خواهي آنان در همه رفتارهايشان تجلي پيدا مي
                        كند
                         18 - افراد خانواده نسبت به هر موضوع يا پديده اي تعصب بي
                        مورد و شديد نشان مي دهند و اين ويژگي باعث مي شود از
                        استدلال ، منطق ، و عقل سليم فاصله بسيار داشته باشند
                         19 - افراد خانواده و خاصه فرزندان اين خانواده ها با
                        يكديگر به رقابت ناسالم مي پردازند و موفقيت يكي از آنان
                        در زمينه خاصي ( مثل موفقيت شغلي ‍ ، خريد يك ماشين ، خريد
                        يك لباس و ... ) موجب رنجش ، نگراني ،‌ اضطراب و حسادت
                        شديد فرد يا افراد ديگر خانواده مي شود
                         20 - افراد خانواده مسائل و مشكلات خود را انكار مي كنند
                        و به همين دليل نيز مشكلات آنان هرگز حل نمي شود و اين
                        مشكلات در همه ابعاد رفتاري آنان تجلي پيدا مي كند
                         21 - افراد خانواده در مورد خود و ديگران به داوريها و
                        قضاوت هاي نادرست مي پردازند و يكي از اعتياد هاي مضر و در
                        عين حال لذت بخش آنان ‍ ، غيبت و بدگوئي از ديگران است
                         22 - دروغگويي در بين اعضاي خانواده شايع است و هر يك از
                        افراد خانواده ياد گرفته اند كه براي اجتناب از درگيري و
                        مشاجره هاي پايان ناپذير بعدي ، به افراد ديگر دروغ
بگويند.
                         23 - به سادگي افراد خانواده به يكديگر فحش مي دهند ،‌
                        همچنين خشونت هاي جسمي نيز رايج است. و نگرش هر يك از
                        افراد خانواده بر اين استوار است كه طرف مقابل آنان فردي
                        خود راي ،‌ نفهم ، خود خواه و ... است و بهترين راه براي
                        به زانو در آوردن او كتك زدن و تحقير اوست
                         24 - نگرشهاي افراد خانواده در زمينه هاي مختلف ، تحريف
                        شده است و باورداشتهايي نظير - به زن نمي توان اعتماد كرد
                        - همه آدمها بد هستند - هر فرد بايد فقط به فكر خودش باشد
                        و ... به سادگي تبليغ مي شود
                         25 - فرزندان خانواده ميل شديدي را براي مورد تاييد قرار
                        گرفتن به وسيله اولياي خود نشان مي دهند و با از دست دادن
                        هويت خود و نيز بر خلاف ميل و خواسته خويش ‍، به خواسته
                        هاي هر چند نادرست پدر و مادر يا بزرگترها تن در مي دهند
                         26 - احساس عدم رضايت از خود يا حالت از خود راضي بودن
                        افراطي در بين افراد خانواده شايع است و آثار اين نوع
                        احساس در همه ابعاد رفتاري آنان مشاهده مي شود
                         27 - احساس تنهايي و بي يار و ياور بودن در بين اعضاي
                        خانواده شايع است و در اين راه به بن بست رواني يا غم و
                        اندوه و مزمن و افسردگي مي رسند
                         - افراد خانواده از اضطراب دائمي و احساس سردرگمي در
                        رنج هستند و به همين دليل ، اختلالات شناختي ، هيجاني و
                        نيز اختلالات رفتاري در بين اين خانواده ها شايع است
                        
                        د ) خانواده سالم يا خانواده دمكرات
                         1 - افراد خانواده سرزنده و با محبت هستند و همه رفتار و
                        اعمال آنان با نوعي اصالت توام است
                         2 - افراد خانواده به طور آشكار رنج و ناراحتي و نيز
                        احساس همدري خود را نسبت به افراد ديگر خانواده بيان مي
                        كنند
                         3 - افراد خانواده از ريسك (‌خطر كردن )‌ معقول و سنجيده
                        نمي هراسند و مي دانند كه ممكن است با خطر كردن اشتباهاتي
                        نيز داشته باشند ‍ ، ولي اشتباهات شخصي هم مي تواند خود
                        مقدمه اي براي شناخت اشكالات شخصي و بنابراين زمينه اي جهت
                        رشد و كسب تجربه بيشتر باشد
                         4 - افراد خانواده براي يكديگر ارزش و احترام قايل اند و
                        يكديگر را دوست دارند و از اين احساس خود شادمان هستند
                         5 - روابط افراد خانواده با يكديگر هماهنگ و روان است و
                        با آهنگي پرمايه و روشن با يكديگر سخن مي گويند
                         6 - زماني كه در خانواده سكوت برقرار است ‍، سكوتي است
                        آرامبخش و نه سكوت مبتني بر ترس يا احتياط
                         7 -  وقتي  در خانواده سرو صدا هست ‍، صداي فعاليتي پر
                        معني است و نه غرشي رعد آسا و براي خفه كردن صداي ديگران
                         8 - هريك از اعضاء خانواده مي دانند حق آن را خواهند داشت
                        كه حرف خود را به گوش ديگران برسانند و در اين زمينه نيازي
                        به سكوت و تحمل فشار حاصل از آن نمي باشد
                         9 - اگر يكي از اعضاي خانواده هنوز فرصتي براي صحبت كردن
                        پيدا نكرده است ‍، به دليل تنگي وقت بوده است و نه كمي
                        محبت ‍ ،‌ كم توجهي يا بي ملاحظه بودن اعضاي ديگر خانواده
                         10 - اعضاي خانواده به راحتي يكديگر را نوازش مي كنند و
                        در آغوش گرفتن فرزندان توسط پدر و مادر امري است عادي و
                        توام با تجربه عشق و محبت خانوادگي
                         11 - افراد خانواده صادقانه با هم صحبت مي كنند ، با
                        علاقه به سخنان يكديگر گوش مي دهند ، با يكديگر رو راست و
                        صادق هستند و به راحتي علاقه خود را به يكديگر نشان مي
دهند
                         12 - افراد خانواده به راحتي و آزادنه با يكديگر درد دل
                        مي كنند و اين حق را دارند كه درباره هر موضوعي (‌ مثل
                        ناكاميها ، ترسها ، صدمه هايي كه ديده اند ،‌ خشم خود ،‌
                        انتقاد از ديگري ، خوشيها يا كاميابيها )‌ ،‌ با يكديگر
                        سخن بگويند
                         13 - افراد خانواده براي كارهاي خود برنامه ريزي مي كنند
                        و در اين راه اگر مشكلي با مزاحم اجراي برنامه هاي از قبل
                        تعيين شده آنان شود ،‌ به سادگي خود را با آن تطبيق مي
                        دهند و در نتيجه قادر هستند بدون تجربه احساس ترس يا واهمه
                        ،‌ بيشتر مشكلات زندگي خود را حل و فصل كنند
                         14 - در خانواده ،‌ زندگي آدمي و احساسات بشري، بيش از هر
                        عامل ديگري مورد توجه و احترام است
                         15 - در خانواده ،‌ پدر و مادر خود را مدير يا رهبر
                        خانواده مي دانند و نه رئيس يا ارباب خانواده و نيز مي
                        دانند كه در موقعيت هاي مختلف چگونه به فرزندان خود
                        بياموزند تا به مرحله يك انسان واقعي بودن نزديك شوند
                         16 - اعضاي خانواده در مورد اشتباهات خود (‌ در قضاوت ،
                        رفتار ،‌ بروز هيجانها و ... ) به همان سهولتي با يكديگر
                        سخن مي گويند كه در مورد اعمال ، كردار و گفتار صحيح خود
                        اظهار نظر مي كنند
                         17 - رفتار اولياي خانواده با آنچه به فرزندان خود مي
                        گويند - يا توصيه مي كنند - مطابقت كامل دارد و در اين راه
                        از خود صداقت بسيار نشان مي دهند
                         18 - پدر و مادر خانواده مانند هر مدير يا رهبر موفق ،‌
                        نسبت به زمان حساس هستند و مترصد آن مي باشند تا از هر
                        فرصت مناسب براي سخن گفتن و تعامل با فرزندان خود ،‌
                        استفاده كنند
                         19 - اگر يكي از افراد خانواده مرتكب اشتباهي شد و
                        نادانسته خسارتي ايجاد نمود ، پدر و مادر و بزرگترها در
                        كنار او قرار مي گيرند تا از او حمايت كنند . اين رفتار
                        باعث خواهد شد تا فرزند بي دقت ،‌ بر احساس ترس يا گناه
                        خود فايق آيد و از فرصت آموزشي كه پدر و مادر براي او
                        فراهم كرده اند ،‌ بيشترين بهره را بگيرد
                         20 - اولياء خانواده مي دانند كه فرزندانشان عمدا بدي نمي
                        كنند. به همين دليل ،  اگر متوجه شوند كه فرزند آنان در
                        زمينه اي خرابكاري كرده است به اين نتيجه مي رسند كه يا
                        سوء تفاهمي در كار بوده است و يا احساس ارزش فردي و احترام
                        به خويشتن ،‌ در فرزند آنان كاهش پيدا كرده است و بايد
                        براي اين مشكل راه حلي را پيدا كرد
                         21 - اوليا خانواده مي دانند هنگامي فرزند آنان براي
                        يادگيري آمادگي بيشتري خواهد داشت كه خود را با ارزش بداند
                        و احساس كند كه ديگران نيز براي او ارزش قايل هستند
                         22 -  اولياء‌ خانواده مي دانند كه هر چند با شرمنده
                        ساختن كودك و تنبيه بدني فرزندان مي توان رفتار آنان را
                        تغيير  داد ،‌ اما اين آگاهي را نيز دارند كه آثار اين
                        تنبيه ها بر ذهن آنان باقي مي ماند و به سادگي و به سرعت
                        قابل ترميم نمي باشد
                         23 - وقتي يكي از فرزندان خانواده عملي را انجام مي دهد
                        كه براي تصحيح عمل يا كار او الزامي به نظر مي آيد ،  پدر
                        و مادر آموزش فرزند خود را با گوش دادن - حس كردن - فهميدن
                        - و در نظر گرفتن زمان و دوره خاص رشد او ، آغاز مي كنند
                         24 - پدر و مادر خانواده مي دانند كه در زندگي هر شخص
                        مشكلاتي پيش خواهد آمد و اجتناب از همه مشكلات زندگي امكان
                        ناپذير مي باشد . بنابراين گوش به زنگ آن هستند كه براي هر
                        مشكل تازه ،‌ راه حلي پيدا كنند و به فرزندان خود نيز مي
                        آموزند تا چگونه در حل مشكلات از خلاقيت و نو آوري بهره
                        بگيرند
                         25 - اولياي خانواده مي دانند كه تغيير و تحول از
                        ويژگيهاي زندگي است ، بنابراين ، مي پذيرند كه فرزندان
                        آنان به سرعت مراحل مختلف رشد را طي مي كنند و هيچگاه
                        نبايد سد راه رشد و تغيير فرزندان خود شوند

 

                        گرداوری:معصومی :مشاور مجتمع 

 

    عید قربان مبارک باد

 

در  روز دو شنبه ۱۸ اذر یکی ازهمکاران خیر مجتمع یک راس گوسفند به مدرسه اهدا کردند  و

مراسم قربانی همراه با برپایی جشن و طبخ گوشت وتقسیم بین دانش اموزان با شور بسیار زیاد

 برگزار شد.  دانش اموزان در  مسابقات ورزشی که برای انها ترتیب داده شد شرکت کردند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به مناسبت روز جهانی معلولین در روزهای ۱۳و۱۴ اذر مراسمی در این مرکز برگزار گردید که اهم فعالیتهای ان عبارتند از:

۱.برپایی نمایشگاه از توانمندیهای دانش اموزان مجتمع آموزشی استثنایی امام جواد(ع)

۲.بازدید ریاست محترم اموزش وپرورش استان مازندران .مدیر کل محترم امور اجتماعی استانداری

مازندران. ریاست محترم اموزش وپرورش ناحیه ۲ ساری .ریاست محترم اموزش وپرورش  استثنایی

استان مازندران و...

۳.حضور گروه نمایشی فتیله در مجتمع در روز ۱۴ اذر و برپایی جشنی شاد برای بچه ها

۴.اهدا هدیه به دانش اموزان و همکاران معلول

 

        نقش بارش باران در بروز بیماری اوتیسم

 

محققان با بررسی و مقایسه بارش باران در سه منطقه متفاوت و میزان گسترش بیماری اوتیسم دریافتند که بارش شدید باران می تواند یکی از عوامل ابتلا به این بیماری باشد.
مطالعه به منظور بررسی ارتباط میان رطوبت هوا و اختلالات رفتاری نشان داد که احتمال بروز بیماری اوتیسم در کودکانی که در مناطق باران زا زندگی می کنند، بسیار زیاد است.
اوتیسم (Autism) نوعی اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیر طبیعی مشخص شده و علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی خود را نشان خواهد داد. این اختلال در پسران شایع تر از دختران است.
گروهی بین المللی از محققان دانشگاههای مختلف دریافتند که بارش بارانهای شدید می تواند یکی از عوامل محیطی و طبیعی بروز بیماری اوتیسم در کودکانی باشد که برای ابتلا به این بیماری مستعد هستند.
این گروه به همراهی دانشگاه کورنل با بررسی رفتاری کودکانی که در سه منطقه مختلف آمریکا، کالیفرنیا، اورگان و واشینگتن از سال 1987 تا سال 1999 متولد شده اند به این نکته دست یافتند.
سپس این گروه بارانهای سنگینی را که این کودکان در طی سالهای اول و دوم زندگی خود مشاهده کرده اند را با یکدیگر مقایسه کرده و ارتباط قوی را میان شدت بارانهای باریده شده و ابتلا به اوتیسم کشف کردند.
درواقع تعداد مبتلایان به اوتیسم که پس از گذشت زمان بیماری آنها تشخیص داده شد به صورت موثری با میزان شدت بارش باران در این کشورها در ارتباط است.
به همین نحو، بررسی بر روی مناطق اورگان و کالیفرنیا نشان داد که گسترش این بیماری در میان کودکانی که قبل از سه سالگی با بارشهای شدید باران مواجه شده اند، بیشتر است.
توضیح دیگری که توسط متخصصان در این زمینه ارائه شده است، احتمال وجود مواد شیمیایی خاصی در اتمسفر است که عامل بروز این بیماری بوده و به همراه بارش باران به زمین رسیده و بر کودکان تاثیر می گذارد.

                                                        

                              لذت بردن از زندگي

                 

                  بسياري از ما معلوليت را نااميدي، پايان كار و زندگي دانسته به

                  خلوت‌خانه پناه برده و انزوا و گوشه‌گيري پيشه مي‌كنيم. اما

                  توانايي‌هاي انسان بيش از اين‌هاست و نمونه‌هاي واقعي نيز كه اين

                  ايده را ثابت كنند پرشمارند.

                   آنچه در ادامه مي‌خوانيد گوشه‌اي از زندگي سراسر اميد و تلاش

                  مداوم با موفقيت فيزيكدان مشهور و صاحب‌نام انگليسي

                  استفان‌هاوكينگ است كه با وجود معلوليت پيچيده سلسله اعصاب، صاحب

                        كرسي فيزيك در دانشگاه كمبريج است، با هم مي‌خوانيم.

                 

              اغلب مورد سؤال قرار می‌گیرم كه «احساس شما در مورد بیماری  ALS

              چگونه است؟» پاسخم طولاني نیست: من در حد امكان تلاش می‌كنم تا

                  زندگی را به‌طور عادی پیش ببرم. درباره شرایط خودم فكر نكنم و به

                  خاطر چیزهایی كه ندارم تأسف نخورم.

                  برای من ضربه بزرگی بود كه كشف كنم بیماری سلسله اعصاب دارم. در

                  زمان كودكی هرگز یك سیستم فیزیكی هماهنگ و كامل بدنی نداشتم. در

                  انواع بازی‌های با توپ خوب نبودم، دست خط من اغلب موجبات یأس و

                  نومیدی آموزگارانم را فراهم می كرد.

              شاید دلیل آن اين بود كه به ورزش و فعالیت‌های بدنی اهمیتی

                  نمی‌دادم. اما به نظر می‌رسید كه در سن هفده سالگی هنگام ورود به

                  دانشگاه آكسفورد مسائل تغییر كرده است. در دانشگاه رشته ورزشی‌ام

                  را قایقرانی انتخاب كردم. پاروزنی من در حد استاندارد نبود ولی

                  در مسابقه ورودی كالج قبول شدم.در سومین سال دانشگاه آكسفورد،

                  متوجه شدم كه به تدریج مهارت خود را دارم از دست می‌دهم.

                  وقتي وارد دانشگاه كمبریج شدم، زمانی كه پدرم متوجه بیماری من

                  شد، مرا نزد پزشك خانواده برد و او مرا به یك متخصص معرفی كرد.

                  خلاصه پس از بیست و یكمین سالروز تولدم، برای یك سری آزمایشات به

                  بیمارستان مراجعه كردم. به مدت دوهفته در آنجا بودم و در این مدت

                  آزمایش‌های متنوعی روي من انجام شد.

                   ولی پس از این همه نگفتند كه بیماری من چیست، جز اینكه فهميدم

                  بيماري من تصلب شدید بافت‌ها نبود و یك مورد نمونه بود. به هرحال

                  این طور نتیجه گرفتم كه آنها انتظار بدترشدن بیماری مرا دارند و

                  اینكه هیچ كاری هم نمی‌توانند انجام دهند جز اینكه مقداری

                  ویتامین به من بدهند.

                  واقعیت این بود كه من بیماری غیر قابل علاجی داشتم، اینكه چنين

                  بیماری در ظرف چند سال مرا از بین می‌برد، برایم یك ضربه بود.

                  چرا اين بيماري بايد به سراغ من بيايد؟ چرا می‌بایست زندگی ام

                  این گونه به پايان برسد.

                 

 

          زمانی كه در بیمارستان بستری بودم، پسری را می‌دیدم كه بعداً به

                  طورمبهمی فهمیدم از سرطان خون درگذشته است. او در تخت مقابل من

                  بستری بود. این منظره نشانه خوبی نبود. اما آنجا آشكارا افرادی

                  بودند كه وضعشان بسیار بدتر از من بود و حداقل شرایط من طوری بود

                  كه بيماري خودم را احساس نمي‌كردم. هرگاه تمایل به تأسف برای

                  خودم پیدا می‌كنم، آن پسر را به یاد می‌آورم.

                   ندانستن اینكه چه چیزی در جریان است تا برایم اتفاق بیفتد، یا

                  چگونه بیماری من به سرعت پیشرفت خواهد كرد، مرا در یك پایان آزاد

                  قرار می‌داد. دكترها مرا تشویق به بازگشت به كمبریج و پیش بردن

                  تحقیقاتی كردند كه در نسبیت عام و نجوم آغاز كرده بودم. ولی

                  پیشرفت چندانی به دست نمی‌آوردم زیرا زمینه زیادی در ریاضیات

                  نداشتم. به هرحال ممكن بود كه مدت زیاد و كافی زنده نباشم تا

                  دكترای خود را به اتمام برسانم. احساس تراژیكی داشتم.

                   رؤیاهای من در آن زمان آشفته بود. پیش از آنكه بیماری‌ام تشخیص

                  داده شود، زندگی بسیار خسته‌كننده شده بود. به نظر نمی‌رسید هيچ

                  كار‌ی ارزش انجام دادن داشته باشد. ولی به فاصله كوتاهی پس از

                  این كه از بیمارستان خارج شدم، خواب دیدم كه برای عمل جراحی به

                  بیمارستان می‌روم.

                   ناگهان دریافتم كه چیزهای بسیار با ارزشی وجود دارد كه می‌توانم

                  انجام دهم، اگر مهلت داشتم. رؤیاهای دیگری كه چندین بار دیدم،

                  این بود كه باید زندگی‌ام را برای نجات دیگران قربانی كنم. پس از

                  این همه، اگر قرار بود بمیرم، مرگ من می‌بایست اثر خوبی داشته

                  باشد. ولی نمردم و در واقع گرچه سايه تاريك ابری روی آینده‌ام

                  سنگینی می‌كرد، با شگفتی دریافتم كه نسبت به قبل، از زندگی لذت

                  بیشتری می‌برم

 

                   در تحقیقات پیشرفت كردم و با دختری به نام جین وایلد نامزد شدم.

                  دختری كه در همان زمان تشخیص بیماری‌ام با او آشنا شده بودم. این

                  آشنایی زندگی مرا تغییر داد و به من چیزی هديه كرد كه برای آن

                  زندگی كنم و نیز این معنی را می‌داد كه اگر می‌خواستیم ازدواج

                  كنیم باید شغلی به دست می‌آوردم.

                  بنابراین از یك انجمن تحقیقات در دانشگاه كمبریج درخواست كار

                  كردم. با كمال شگفتی عضویت من پذیرفته شد و ما چند ماه بعد

                  ازدواج كردیم. عضویت در انجمن، مسأله استخدام فوری مرا نیز حل

                  كرد.

                   من خوشبخت بودم كه در زمینه فیزیك نظری به كار مشغول شدم. زیرا

                  این كار یكی از معدود زمینه‌هایی بود كه شرایط بدنی در آن مانعی

                  جدی به حساب نمی‌آمد. پیشرفت علمی‌ام نیز افزایش پیدا كرد. در

                  همان زمان بود كه عدم توانایی‌های من آشكارتر شد و این باعث شد

                  كه من فقط تحقیق كنم بدون اینكه اجباری در ارائه سخنرانی یا

                  تدریس داشته باشم.

                  بعد از چهارسال، بالا و پایین رفتن از پله‌ها بسیار دشوار می‌شد.

                  در همین زمان، دانشكده قدردانی نسبتاً بیشتری از من كرد. آنها

                  آپارتمانی را در طبقه همكف به من عرضه داشتند كه در مالكیتشان

                  بود.

                  آن خانه برای من بسیار مناسب بود زیرا اتاق‌های بزرگ و درهای

                  عریض داشت. می‌توانستم راحت با صندلی چرخدار برقی به

                  دپارتمان‌های دانشگاه یا دانشكده خود دسترسی داشته‌ باشم. ضمناً

                  آن خانه برای 3 فرزند ما هم قشنگ و مناسب بود. زیرا اطراف آن

                  باغی بود كه به وسیله باغبان‌های دانشكده نگهداری و مراقبت

                  می‌شد.

                  تا سال 1974 من قادر بودم كه خودم غذا بخورم، به تختخواب بروم و

                  بیرون بیایم. جین به من كمك می‌كرد و مراقبت و تربیت بچه‌ها را

                  هم بر عهده داشت. بدون این كه از خارج منزل كمكی داشته باشد.

                   مسائل هر روز مشكل‌تر می‌شد بنابراین ما ناچار شدیم از یكی از

                  دانشجویان گروه تحقیق خود بخواهیم تا با ما زندگی كند. براي

                  راحتی بیشتر من و مراقبت كامل، آنها با هم به من كمك می‌كردند كه

                  برخیزم و به تختخواب بروم. از سال 1980 پرستاران خصوصی برای یك

                  تا دو ساعت صبح و شب به خانه ما می‌آمدند. این موضوع ادامه داشت

                  تا اینكه در سال 1985 دچار ذات‌الریه شدم. مجبور به عمل شكافتن

                  نای برای جلوگیری از خفگی بودم. پس از آن می‌بایست برای تمام 24

                  ساعت پرستار داشته باشم و این با كمك‌های چندین مؤسسه عملی شد.

                   قبل از عمل جراحی، حرف زدنم بدتر شده بود. آن چنان كه تنها

                  تعداد كمی كه مرا به خوبی می‌شناختند، حرف‌هايم را می‌فهميدند.

                  اما حداقل می‌توانستم با اشخاص ارتباط برقرار كنم. مقالاتی را با

                  دیكته كردن به یك منشی تهیه كردم و سمینارهایی از طریق یك نفر

                  مفسّر كه كلمات مرا روشن‌تر و واضح‌تر تكرار و بیان می‌كرد،

                  برگزار نمودم.

                   بعد از عمل، توانايی حرف زدن را كامل از دست دادم. برای مدتی

                  تنها راهی كه می‌توانستم ارتباط برقرار كنم این بود كه واژه‌ها

                  را حرف به حرف هجی كنم. آن‌هم با بالا بردن ابروهایم، زمانی كه

                  شخص كمك‌كننده، حروف الفبا را روی یك صفحه نشان می‌داد. به راستی

                  كار بسیار مشكلی است كه یك سخنرانی را به این شكل اجرا كنیم و یا

                  به تنهایی یك مقاله علمی بنویسیم.

                  به هرحال یك كارشناس متخصص كامپیوتر در كالیفرنیا به نام والت

                  وولتوز كه وضع بد مرا شنیده بود، برنامه‌ای كامپیوتری را كه طرح

                  كرده بود برايم فرستاد. این برنامه به من اجازه می‌داد تا

                  واژه‌ها را از یك سری واژه روی مونیتور انتخاب كنم و این‌كار با

                  فشار یك دكمه عملی می‌شد. برنامه همچنین با یك دكمه قابل كنترل

                  بود و با حركت سر یا چشم عمل می‌كرد. به اين ترتيب آنچه را

                  می‌خواستم بگویم می‌ساختم و به یك كامپیوتر سخنگو ارسال می‌كردم.

                  ابتدا برنامه مزبور را روی یك كامپیوتر رومیزی به اجرا در آوردم.

                   دیوید میسون، مسئول برقراری ارتباطات دانشگاه كمبریج یك

                  كامپیوتر قابل حمل و یك كامپیوتر سخنگو را روی ویلچر من سوار

                  كرد. این روش مرا بیش از آنچه قبلاً می‌توانستم، قادر به ارتباط

                  كرد.

                   من اكنون می‌توانم به ميزان 15 واژه در دقیقه بسازم. به این

                  ترتیب می‌توانم آنچه را كه مي خوانم روی یك دیسك نيز ضبط كنم،

                  سپس می‌توانم آن‌را چاپ كنم. با به كار بردن این روش، من یك كتاب

                  و حدود 12مقاله علمی نوشته‌ام. همچنین گفت‌وگوهای علمی و حتی

                  معمولی بسياري انجام داده‌ام كه تمام آنها به خوبی از طرف

                  مخاطبان دریافت شده است.

                   تنها اشكال در این است كه به صدای من تلفظ آمریكایی می‌دهد!من

                  در واقع در تمام طول زندگی بزرگسالی خود دچار بیماری سیستم سلسله

                  اعصاب بوده‌ام. ولی این بیماری هرگز مرا از داشتن یك خانواده

                  بسیار جذاب و موفقیت در كارم باز نداشته است. سپاس خود را از

                  كمك‌های همسرم جین، فرزندانم و تعداد زیادی از دوستان و مؤسسات

                  مختلف ابراز می‌كنم. من خوشبخت بوده‌ام به خاطر اینكه شرایط

                  بیماری من بسیار آهسته‌تر از موارد مشابه، پیشرفت كرده است و این

                  نشان دهنده آن است كه انسان نیاز دارد هیچ گاه امید خود را از

                  دست ندهد.

 

                  منبع: همشهری آنلاین

               گردآورنده: افسانه معصومی

                                     روحم را هفت بار سرزنش کردم!

       بار اول وقتی که تلاش کردم با سوء استفاده از ضعیف خودم را ارتقا دهم.

      بار دوم وقتی که پیش کسانی که واقعاَ می لنگیدند وانمود کردم که چلاقم.

       بار سوم وقتی که موقع انتخاب به جای سختی ، راحتی را انتخاب کردم.

       بار چهارم وقتی که اشتباه کردم ، خودم را با اشتباهات دیگران تسلی دادم.

       بار پنجم وقتی که به خاطر ترس رام شدم و بعد با صبر و حوصله ادعا کردم که  قوی هستم.

       بار ششم وقتی که جامه هایم را بالا نگه داشته ام تا با خاک زندگی برخورد نکنند. 

بار هفتم وقتی که سرود ستایش خداوند را می خواندم و آن خواندن را عملی پرهیزکارانه در

نظر گرفتم .                            

             

 

                                       ویژگی های یک دوست                                                              

     دوست تو را راهنمایی می کند ، اما زندگی تو را نقد نمی کند.

 دوست،به مستقل بودن تو احترام می گذارد و تو را محدود نمی کند.

  دوست ، از تو مراقبت می کند اما کنترلی بر تو ندارد.

 دوست ، خیالباف نیست اما تصویر آرزوهای تو را رنگی می بیند.

 دوست ، تظاهر نمی کند و می داند هیچ کس انسان کاملی نیست.

   دوست، درک می کند که همواره نمی توانی شاد و سر حال در کنارش باشی.

  دوست ،با امیدهای واهی در زندگی سر در گمت نمی کند.

 دوست ، شاید با تو شروع نکند اما با تو به نتیجه می رسد.

 دوست ، تنها کسی است که توان بخشیدن تو را دارد.

  دوست به دلیل با تو بودن شاد است.

                                                                     

                             گرد آورنده:حبیبی

 

توانبخشی کودک نابینا

 

پدر و مادري كه با فرزند نابيناي خود همچون كودكي كامل رفتار مي كنند و در مقابل افراد انتظار رفتارهاي معمول و معقول را دارند، در واقع در رشد طبيعي استعدادهاي ذهني و مهارت هاي حسي و حركتي و پرورش ظرفيت عاطفي كودك خود نقش فعالي را ايفا مي كنند. برعكس پدر و مادري كه به محض روبه رو شدن با فرزند نابيناي خود همه دريچه هاي رشد و پيشرفت را به روي او بسته پنداشته اند و به شيوه مؤثر و خلاق با او رفتار نمي كنند طبيعي است كه انگيزه هاي رشد فرزندشان را محدود مي كنند زيرا وجود انگيزه و پرورش آنان در سازگاري عاطفي و اجتماعي كودك بسيار حائز اهميت است. براي مثال تحرك و جهت يابي كه مهمترين عامل و اساس رشد و سازگاري كودك با محيط است تنها در صورت ايجاد زمينه هاي مساعد براي پرورش و هدايت انگيزه اكتشاف كودك مي تواند به نحوي مطلوب تربيت شده و شكوفا گردد به همين جهت والدين كه به دلايل متعدد از جمله ترس و نگراني شديد و يا حمايت بيش از حد به جاي آنكه سعي كنند حتي المقدور موانع محيطي را از سر راه كودكان بردارند عمدتاً مانع از جست وخيز و حركت طبيعي و لازم كودك خود مي شوند در واقع كودك خود را به نوعي معلوليت كاذب بدني (حركتي) مبتلا مي كنند در حالي كه كودكان نابينايي كه همانند ساير كودكان همسال خود علي رغم نقص بينايي از فعاليت جسمي و حركت مطلوب برخوردارند چندان مشكل حركت و ضعف تعادلي در راه رفتن ندارند .مسلماً براي ايجاد و پرورش انگيزه و قواي حس و حركت كودكان نابينا مي بايست از حواس جانشين بهره گرفت. بازپروري و توانبخشي كودكان نابينا بدون داشتن شناخت دقيق از ويژگي ها و توانايي هايي آنان امري چندان مقبول و مطلوب نيست. كودكي كه با چشم هاي بسته به دنيا مي آيد از خود هيچ انتظاري براي ديدن دنياي خارج ندارد و هيچ تعجبي هم از اينكه نمي بيند نمي كند. او بين ديدن و نديدن مرزي را نمي شناسد. او نمي داند كه ديگران مي بينند و او نمي بيند در واقع ديدن ديگران است كه نديدن او را مشخص مي كند. هر بيننده اي به فراخور شناخت و بينش خود برداشتي از نابينايي دارد و برهمان اساس نظر مي دهد و قضاوت مي كند و گاه قضاوت هاي نادرست و بي پايه، شخصيت وجودي فرد نابينا را در هاله اي از ابهام و تيرگي مي پوشاند .كودك نابينا از طريق چشم قادر به كسب اطلاعات راجع به محيط خود نيست بايد به او تعليم داد چگونه بازي كند چگونه قدم بردارد و چگونه تحصيل كند اينجاست كه به اهميت نقش تحصيلات والدين اين كودكان پي مي بريم از آنجايي كه دوران كودكي از لحاظ رشد و يادگيري بسيار حايز اهميت است، كودك نابينا در اين دوران به توجه خاص نياز دارد. در واقع در مقايسه با والدين كودكان نابينا و والدين كودكان غيرمعلول نقش والدين در خصوص كودك نابينايشان به مراتب با اهميت تر مي باشد والدين بايد اين حقيقت را بپذيرند كه يادگيري، كسب تجارب و ارضاء كنجكاوي فرزند نابينايشان بدون صرف وقت ميسر نمي شود. از طرفي تكرار و تداوم آموزش بسيار مهم و ضروري است. اگر تكرار صورت نگيرد تدريجاً مفاهيم از ذهن نابينا بيرون رفته و اطلاعاتي را كه در زماني بدست آورده بود ديگر در حافظه خويش ندارد بهترين محبت خانواده نسبت به كودك نابينا اين است كه كارها را به خود او واگذار كنند تا احساس رضايت كند و به استقلال برسد. وقتي والدين كودكان نابينا تحصيل كرده و با سواد باشند فرزندان نه تنها در جنبه هاي درسي و تحصيلي پيشرفت خوبي خواهند داشت بلكه آنها را در پذيرش مسئوليت هاي فردي و اجتماعي و نحوه برقراري ارتباط با ديگران از جنبه هاي ديگر نيز ياري مي كنند.
تمام والدين كودكان نابينا بايد ياد بگيرند كه فرزندشان در مرحله اول يك كودك است و نمي داند كه نابيناست او مانند ساير كودكان نيازهايي دارد او به عشق و حمايت و محبت نياز دارد نه ترحم. او از روز اول زندگي به هوا، غذا، بازي و مكاني امن در خانواده احتياج دارد اگرچه محبت هاي شما را نمي بيند ولي گرمي دست ها و آغوش شما را به خوبي احساس مي كند. سخنان، زمزمه ها و لالايي هاي شما را به خوبي مي فهمد و از آنها لذت مي برد. او نياز دارد ساير اعضاي خانواده را بشناسد آنها را از طريق بو، لمس و صدا تشخيص بدهد تمام افراد خانواده مي توانند به او كمك كنند تا از خانه اش و آنچه اطرافش رخ مي دهد آگاهي بيابد. پنهان كردن كودك نابينا از همسايه ها كار بسيار غلطي است. تفكر غلط همسايه ها فقط در صورتي مي تواند تصحيح شود كه آنان فرصت داشته باشند كودك نابيناي طبيعي و شادي را از نزديك ببينند و تجربه كنند. او را از خود مرانيد و به شبانه روزي ها نسپاريد زيرا زندگي در خانه و خانواده بهترين زندگي براي كودكان است وبنابر يك اصل تجربه شده كلي كودك بهترين احساس امنيت را در خانواده خود مي يابد و آنچه را در كانون خانوادگي مي آموزد در هيچ جاي ديگر نمي تواند فرا گيرد. كودك نابيناي شما مانند ساير كودكان بايد احساس كند كه اطرافيان دوستش دارند و او يك عضو خانه و اجتماع است او بايد مسايل زندگي خود را آزمايش كند، اطلاعات و تجارب دست اول را خود به دست آورد شايد در مرحله اول برايتان آسانتر آن باشد كه كارهاي او را شما انجام دهيد ولي او در آن صورت هميشه انتظار خواهد داشت كه ديگران كارهايش را انجام دهند.
سعي كنيد از انجام كارها به دست خويش لذت برد و او را به سوي وظيفه اي كه در اجتماع به عهده خواهد داشت راهنمايي و هدايت كنيد مطمئن باشيد كه او از همين تجارب كوچك چيزهايي بسيار خواهد آموخت چيزهاي بسياري كه شما هرگز تصورش را هم نداشته ايد او حتي پايه و اساس دانش و بينش را گاهي محكم تر و عميق تر از كودكان بينا فرا خواهد گرفت اگر مي خواهيد كودك نابيناي شما بر معلوليت خود فائق آيد و استقلال داشته باشد، بايد از ابتدا عادت كند راه روزانه خود را با آزادي و جرأت بيابد و به عبارت ديگر او بايد قبل از هر چيز آزادي در حركت داشته باشد. والدين بايد درباره توانبخشي و نوتواني نابينايان با فعاليت و تحرك مبتني بر نظم و ترتيب آشنا باشند. منظور از آموزش جهت يابي و سازگاري از نظر تربيتي اين است كه در كودك استقلال، اتكا به نفس، اعتماد و اطمينان به وجود آيد و هدف اين آموزش آن است كه كودك نابينا به كمك حواس ديگر نظير شنيدن، بوئيدن، لمس كردن و چشيدن بر ناتواني ناشي از فقدان بينايي فائق آيد.
كودك نابينا به محيط مشكوك است او را با محيط آشنا كنيد تا بتواند خود را با آن سازگار سازد و مانند ديگران در مقابل حوادث خود را حفظ كند. آزادي در حركت براي كودك نابينا ابتدا دشوار است ولي غيرممكن نيست او وقتي به راه مي افتد نمي بيند بايد او را تشويق كنيد كه حركت كند و گمان نكنيد كه افتادن او به دليل نابينايي اوست، به زمين افتادن كودكان دلايل بسيار دارد.
با تقويت حواس ديگر وي به او بياموزيد كه هرچه مي خواهد خود بيابد به خصوص مراقب باشيد كه اين كنجكاوي هاي كودكانه و طبيعي در وي نابود نشود بلكه تقويت و گسترش يابد.او حتي بيشتر از كودكان ديگر احتياج به حركت دارد ،پس نخستين وظيفه پدر و مادر اين است كه دست وي را بگيرند و با گام هاي محكم و مطمئن پا به پا و قدم به قدم راه ببرند و شيوه راه رفتن، راه رفتن با جرات را به او بياموزند. با او به خيابان، خريد، پارك و گردش بروند، با او حرف بزنند هرچه بيشتر تعريف كنند و توضيح دهند تا او محيط را از گوش بشناسد و وقتي كه بازگشتند درباره ديده ها و شنيده ها با وي سخن بگويند. بكوشيد حتي المقدور او خود هر چيز را لمس كند و با دستها آن را ببيند و بشناسد. در خانه با او حرف بزنيد تا احساس تنهايي نكند و او را در جريان كارهايي كه انجام مي دهيد قرار دهيد با او همان كلمات را به كار بريد كه با فرزندان ديگر خود به كار مي بريد كودك نابينا مانند ديگر كودكان به اسباب بازي، بازي و معاشرت و مصاحبت نياز دارد اينها را از وي دريغ نكنيد او را سرگرم كنيد و بكوشيد تا همواره فكر و دست وي مشغول بوده و يا كاري را انجام دهد .برادر و خواهرها را تشويق كنيد تا او را در بازي خود شركت دهند و براي او همبازي هايي جست وجو كنيد. او چيزهايي را بايد از زندگي اجتماعي بداند كه چون نمي بيند قادر نيست تقليد كند مثلاً او بايد بداند كه دو آشنا وقتي با هم برخورد مي كنند لبخند مي زنند وقتي گفت وگويي در بين است جهت صورت ها و نگاه ها به سوي يكديگر كشيده مي شود. بيايد از كودكي فراموش شده و محزون، انساني شاد و خوشبخت بسازيم، انساني كه با قدرت با مشكلات روبه رو شود از شكست ها نهراسد، پيروزي ها را قدر بشناسد و زيبايي هاي جهان را در يابد و از آنها لذت ببرد.
مدرسه چه كمكي مي تواند به خانواده بكند
نكته بسيار مهمي كه در برنامه ها و روش هاي آموزش و پرورش كودكان استثنايي توجه بدان ضرورت فوق العاده دارد آغاز سريع و استمرار برنامه هاي آموزشي جهت هرچه بيشتر شكوفا نمودن استعدادها، پايداري يادگيري ها، به هدر نرفتن نيروها و سرمايه هاي معنوي است. منظور از استمرار برنامه هاي آموزشي اين است كه اوليا با برنامه هاي آموزشي كودك در مدرسه آشنا باشند و ميان آنها و مربيان در اجراي برنامه ها و پيشرفت تحصيلي و رفتاري كودك هماهنگي وجود داشته باشد. در واقع هرگز فعاليت هاي آموزشي مدرسه و يادگيري هاي كودك بدون توجه، همكاري، كمك و پيگيري اولياي كودك در خانه نمي تواند از اهميت و اعتبار خاص كه بايد داشته باشد برخوردار شود. به عبارت ديگر مثلث آموزشي مدرسه (معلم) كودك و اولياء بيانگر اتحاد مقدس و ضرورت استحكام و استمرار صحيح و طبيعي آموزش و يادگيري است. بديهي است چنانچه تربيت و آموزش كودكان نابينا، هرچه زودتر (بعد از تولد) در خانه وبا روش هاي صحيح تربيت و آموزش آغاز شود پايه هاي اوليه استمرار آموزش نهاده شده و از هرگونه آموزش هاي نادرست كه معلم را لاجرم موظف مي نمايد كه بخشي از وقت خود را صرف تصحيح آموخته هاي نادرست بنمايد پرهيز مي شود. طبيعي است براي شروع برنامه هاي تربيت و آموزش صحيح در خانه و استمرار آن در مدرسه اولياء كودكان نابينا بايد از امكانات آموزشي، مشاوره و راهنمايي وزارت آموزش و پرورش به سهولت بهره مند گردند. زيرا به طور معمول رفتار تربيتي پدر و مادر در رابطه با كودك خود برمبناي تجربه و يا تصويري است كه از شيوه تربيت كودكان عادي دارند. زماني كه شرايط كودك به گونه اي نيست كه در چارچوب روش هاي تربيتي معمول قرار گيرد پدر و مادر نياز به راهنمايي و كمك دارند. رابطه پدر و مادر در خانواده با كودك بسيار مهم است به ويژه زماني كه كودك در خانواده با ديگر كودكان همسال خود از بعضي نظرها متفاوت و استثنايي باشد. كودك استثنايي به رابطه استثنايي با خانواده خود نياز دارد. پدر و مادر كودك استثنايي نيز به بازخوردها،نگرش ها و نيازهاي استثنايي دررابطه با كودك خود احتياج خواهند داشت. رابطه كودك و پدر و مادر بسيار حساس مي باشد به نحوي كه اگر امري بر كودك تأثير بگذارد بر پدر و مادر كودك نيز تأثير خواهد گذاشت و بالعكس. اين رابطه ظريف و متقابل در ارتباط با كودك نابينا از حساسيت و ظرافت خاصي برخوردار است. در ايفاي صحيح اين مسئوليت ها بيش از همه والدين بايد اطلاعات و شناخت لازم و جامعي را در مورد كودك استثنايي خود داشته باشند. والدين بايد بدانند چه رفتاري با كودك استثنايي خود در جهت تعليم و تربيت او در پيش بگيرند. چگونه با كودك خود ارتباط صحيح و مؤثر و مفيد برقرار كنند و به كودك نيز در پذيرش مسئوليت هاي ضروري و اجتماعي و نحوه برقراري ارتباط با ديگر برادران و خواهران خود ياري رسانند. نكته مهم و قابل تذكر ديگر توجه خاص به وضعيت روحي و عاطفي والدين است،به ويژه هنگامي كه آنان صاحب فرزندي مي شوند و از اين و آن مي شنوند كه فرزند آنها هرگز قادر به راه رفتن و ديدن نخواهد بود ،در اين شرايط اين والدين سخت به مشورت و راهنمايي مسئولان متعهد و دلسوز و دوستان آگاه نياز دارند.
در هر حال طرح و اجراي يك برنامه آموزشي و تجربي براي والدين و كودكان نابينا ضرورتي اجتناب ناپذير بوده و مقدمه لازمي است براي آغاز آموزش رسمي در مدرسه.

 

گرد آوري : طالبعلی پورشریعه

مرکزآموزشی امام جواد (ساری)

 

 

 

 

فهرست

 منابع:
۱- مقدمه اي بر روان شناسي و آموزش و پرورش كودكان استثنايي. دكتر غلامعلي افروز.
۲- مصاحبه و مشاوره با والدين كودكان استثنايي. دكتر غلامعلي افروز
۳- سيري گذرا در آموزش و بهزيستي معلولين بينايي- محمدرضا نامني.
۴- كودكان استثنايي (خانواده و مشاوره)- نرگس اديب سرشكي.
۵- نابينايي- مصطفي طاهري عراقي
۶- چگونگي تعليم و تربيت كودك نابينا- دروتي فيچز- ترجمه حميده طباطبايي.
۷- پايان نامه گيتي سخن سنج.